Storythai

พัดพริ้ว..สายลม..โชยพัด..แผ่วพริ้ว

พัดพริ้ว..สายลม โชยพัด แผ่วพริ้ว...
ลิ่ว ลิ่ว ล่องลอยไป..ทุกแห่งหน
ท้องฟ้า กว้างใหญ่ พาพัดไป....เจ้าสายลม
ผ่านทะเล...ทิวเขา...ท้องทุ่งนา


.......ดอกหญ้า อยู่ท้าย ชายทุ่งกว้าง.....
ดอกสีจาง....ไม่งดงาม สดใส
แอบมองอยู่ มองสายลม.....อยู่ไกล ไกล
หวังเพียงให้......สายลมพัด.....ได้ผ่านมา.....


ต่ำลงไป....คือเจ้าดิน ถิ่นกว้างใหญ่
มองขึ้นไป สิเจ้าดิน......มองดอกหญ้า.....
อยู่ใกล้กัน แต่ไม่เคย มองต่ำมา...
.....ดินรู้หญ้า มองขึ้นฟ้า ...หาเจ้าลม


และแล้ว....สายลม ก็พัดผ่าน.....
ลมเอ่ยถาม ไปด้วยกันไหม เจ้าดอกหญ้า...
หญ้าตอบ... ข้ารอเจ้า ทุกเวลา...
.....ดินน้ำตา....หยดซึม....แสนเศร้าใจ.....


...ลมพัดพก พาดอกหญ้า สู่โลกกว้าง....
เพียงไม่นาน....จึงได้รู้ ไม่สดใส
เมื่อลมเอ่ย... ข้าไม่อาจ พาเจ้าไกล....
เราไปด้วย กันได้.....แค่นี้เอง


.... ไร้ลมหอบ ดอกหญ้า โรยร่วงหล่น....
ชีวิตข้า จะอยู่ ได้ไฉน....
ไร้สายลม...ดอกหญ้า เหมือนสิ้นใจ....
ตกสู่พื้น ดินใหญ่ ในทันที....


.....ดอกหญ้าจ๋า อย่าเศร้าไป...ข้าจะอุ้ม...
ข้าเฝ้ามอง เจ้ามานาน....อย่าสงสัย
ลมไม่รัก...ข้าก็ขอเถิดหัวใจ...
ถึงต้อยต่ำ แต่ดวงใจ...ใช่เหมือนลม


หญ้าซึ้ง.....คำดิน.....ยิ่งนัก
งอกราก.....ยึดรัก.....ดินไว้
จากนี้....เราคือ.....หนึ่งใจ
ข้าจะไม่ ไปไหน.... อีกแล้วดิน....


......สายลม พัดมา อีกครั้ง.....
หญ้าจ๋า ไปด้วยกันไหม....
หญ้าตอบ....ลมเอ๋ย...พัดเถิด พัดเลยไป....
...เพราะหัวใจ ข้าฝัง....ไว้กับดิน.